Ogrodniczy   Witamy na Wydziale Ogrodnictwa i Architektury Krajobrazu
Menu

20-950 LUBLIN, ul. Akademicka 13
tel. (+ 81) 445-65-05, 445-68-67



Historia wydziału

« wstecz

 

Wydział Ogrodnictwa i Architektury Krajobrazu  Uniwersytetu Przyrodniczego w Lublinie

istnieje 45 lat.

 

 

         

Historia

 

        Jako samodzielna jednostka Wydział Ogrodniczy został powołany zarządzeniem Ministerstwa Oświaty i Szkolnictwa Wyższego z dnia 21 maja 1970 r. (nr DR-3-D14-21/70). Fakt ten był uwieńczeniem wieloletnich starań niewielkiego grona osób szczególnie zaangażowanych w stworzenie na Lubelszczyźnie możliwości kształcenia młodzieży w tej dziedzinie wiedzy. Do grona tych osób należeli: prof. dr Stanisław Bujak – dziekan Wydziału Rolniczego, później prorektor ds. Nauki WSR, prof. dr Stanisław Zaliwski – kierownik Katedry Ogrodnictwa i prodziekan Wydziału Rolniczego, prof. dr hab. Jerzy Korohoda – uznany hodowca roślin ogrodniczych, kierownik Katedry Hodowli Roślin, niezwiązany organizacyjne z Wydziałem Ogrodniczym, ale bardzo popierający jego utworzenie. Profesorowie Stanisław Bujak i Stanisław Zaliwski w latach 60. pełnili kolejno funkcję pełnomocnika rektora ds. organizacji Wydziału Ogrodniczego.

 

       Zajęcia dydaktyczne z ogrodnictwa (1944–1945) dla studentów wykładał jeden z twórców Wydziału Ogrodniczego – mgr Stanisław Zaliwski, powszechnie znany naukowiec, praktyk i popularyzator wiedzy sadowniczej. W latach 1947–1948 zajęcia z warzywnictwa prowadził zastępca prof. dr Stanisław Waśniewski.

 

       W 1951 r. na Wydziale Rolnym UMCS utworzony został Zakład Sadownictwa, przekształcony następnie w Katedrę Ogrodnictwa, której kierownikiem został już ówczesny dr Stanisław Zaliwski. Na początku lat 60. nastąpił dynamiczny rozwój Katedry. Staraniem prof. dr. Stanisława Bujaka, wówczas prorektora WSR, przyjęto kilkunastu specjalistów, którzy stworzyli kadrę tej Katedry. Byli to dr Marian Kossowski (1961), dr Tadeusz Zderkiewicz (1963), prof. dr Zofia Demianowicz, prof. dr Antoni Demianowicz, dr Jan Szendel (1964), prof. dr hab. Teresa Hulewicz, prof. dr Dzierżykraj Hulewicz (1965) i dr Józef Dąbrowski (1969). W 1962 r. Rada Wydziału Rolniczego podjęła uchwałę o powołaniu Oddziału Ogrodniczego przy Wydziale Rolniczym, przedstawiając jednocześnie projekt struktury organizacyjnej Oddziału. Uchwała podpisana przez dziekana Wydziału prof. dr. Stanisława Bujaka, została przedstawiona Ministerstwu Oświaty i Szkolnictwa Wyższego. Ministerstwo wyraziło zgodę na utworzenie tylko specjalizacji ogrodniczej na Wydziale Rolniczym, którą uruchomiono w roku akademickim 1963/1964.

 

       W trzy lata później w 1965 r. Rada Wydziału Rolniczego ponownie wystąpiła z wnioskiem o powołanie Oddziału Ogrodniczego na bazie utworzonej specjalizacji ogrodniczej. Równocześnie przeprowadzono reorganizację Katedry Ogrodnictwa i w jej ramach utworzono Zakłady: Sadownictwa, Warzywnictwa, Genetyki i Hodowli Roślin, Uprawy i Nawożenia Roślin Ogrodniczych oraz Pszczelarstwa. 23 kwietnia 1966 r. decyzją Ministerstwa Oświaty i Szkolnictwa Wyższego powołano Oddział Ogrodniczy przy Wydziale Rolniczym, w skład którego weszły Katedry powstałe z przekształcenia wymienionych wyżej Zakładów. W 1968 roku utworzono stanowisko prodziekana ds. ogrodnictwa, na które mianowano doc. dr. Tadeusza Przybysza, a w roku akademickim 1969/70 funkcję tę pełniła doc. dr hab. Zofia Uziak.

 

       Dalsze starania o utworzenie Wydziału Ogrodniczego zostały uwieńczone pozytywną decyzją Ministerstwa Oświaty i Szkolnictwa Wyższego w maju 1970 r. W skład Wydziału, obok wymienionych Katedr, weszły z całym swoim dorobkiem naukowym i dydaktycznym katedry działające dotychczas w strukturach Wydziału Rolniczego: Katedra Botaniki, Katedra Fizjologii Roślin i Katedra Ochrony Roślin.

 

       Utworzenie Wydziału Ogrodniczego zbiegło się z gruntowną, ogólnopolską reorganizacją uczelni i utworzeniem instytutów. Równocześnie z rozpoczęciem działalności Wydziału 1 września 1970 r. w jego strukturze organizacyjnej znalazły się trzy instytuty, w skład których weszły dotychczasowe katedry przemianowane na zespoły dydaktyczne, które po roku działalności podniesiono do rangi zakładów.

 

I. Instytut Przyrodniczych Podstaw Produkcji Roślinnej (1970–1991), dyrektor: doc. Kazimierz Olech (1970–1978), prof. Zofia Uziak (1978–1991), w skład którego weszły następujące Jednostki:

 

  • Zakład Botaniki, kierownik: doc. Adam Tomaszewski (1970–1981), prof. Zofia Warakomska (1982–1991); w 1989 r. utworzono w tym Zakładzie Pracownię Biologii Roślin Ogrodniczych, której kierownikiem została prof. Kazimiera Szklanowska (1989–1991);
  • Zakład Fizjologii Roślin, kierownik: prof. Zofia Uziak (1970–1991);
  • Zakład Genetyki i Hodowli Roślin Ogrodniczych, kierownik: prof. Teresa Hulewicz (1970–1982), doc. Jan Piech (1982–1989), prof. Jerzy Hortyński (1989–1991);
  • Zakład Uprawy i Nawożenia Roślin Ogrodniczych, kierownik: prof. Dzierżykraj Hulewicz (1970–1975), prof. Józef Nurzyński (1975–1989).

 

II. Instytut Produkcji Ogrodniczej (1970–1989), dyrektor: prof. Stanisław Zaliwski (1970–1973), doc. Józef Dąbrowski (1973–1981), prof. Jerzy Hetman (1981–1989):

 

  • Zakład Sadownictwa, kierownik: prof. Stanisław Zaliwski (1970–1974), prof. Janusz Lipecki (1974–1989);
  • Zakład Warzywnictwa, kierownik: prof. Marian Kossowski (1970–1989);
  • Zakład Roślin Ozdobnych, kierownik: dr Jan Szendel (1970), doc. Józef Dąbrowski (1971–1979), prof. Jerzy Hetman (1979–1989);
  • Zakład Uprawy Roślin Leczniczych, kierownik: doc. Tadeusz Zderkiewicz (1970–1972); w 1972 r. Zakład ten rozwiązano, a w 1980 r. utworzono Zakład Nasiennictwa i Szkółkarstwa Ogrodniczego, kierownik: doc. Eugeniusz Gawroński (1980–1989).
  • W 1981 r. do Instytutu Produkcji Ogrodniczej przeniesiono z Instytutu Przyrodniczych Podstaw Produkcji Roślinnej Zakład Uprawy i Nawożenia Roślin Ogrodniczych.

 

III. Instytut Ochrony Roślin (1970–1982), dyrektor: prof. Tadeusz Ziarkiewicz (1970–1982):

 

-   Zakład Entomologii, kierownik: prof. Tadeusz Ziarkiewicz (1970–1982);

-   Zakład Fitopatologii, kierownik: prof. Barbara Łacic (1970–1982);

-   Zakład Techniki Ochrony Roślin, kierownik: prof. Bartłomiej Miczulski (1970–1982).

 

     W roku powstania Wydziału kadrę pracowników stanowiło 47 nauczycieli akademickich, w tym 4 profesorów, 8 docentów, 11 adiunktów, 2 starszych wykładowców i 22 asystentów oraz 15 pracowników inżynieryjno-technicznych.

 

       W latach 1982–1991 rozwiązano działające na Wydziale Instytuty, a istniejące w nich zakłady powróciły do dawnej struktury katedr. Powrót do struktur organizacyjnych obowiązujących przed powołaniem instytutów wpłynął korzystnie na konsolidowanie się zespołów badawczych, sprzyjał specjalizacji naukowej pracowników, ułatwił finansowanie jednostek oraz prace organizacyjne całego Wydziału. Wówczas obserwowano duże zainteresowanie młodzieży kierunkiem ogrodniczym, a stale rosnąca liczba studentów dawała podstawę do zatrudniania w katedrach kolejnych asystentów, dzięki czemu wzrosła liczba nauczycieli akademickich oraz osób uzyskujących kolejne stopnie naukowe oraz tytuły profesora. Stopniowo sytuacja kadrowa na Wydziale umożliwiała tworzenie nowych jednostek organizacyjnych, zgodnie z wyłaniającymi się zespołami badawczo-dydaktycznymi oraz potrzebami Wydziału.

 

       W 1989 r. do Katedry Nasiennictwa i Szkółkarstwa przyjęto doc. dr hab. Eberharda Makosza, który w 1990 r. otrzymał stanowisko prof. nadzw. AR i został kierownikiem tej Katedry. Na początku lat 90. prof. E. Makosz podjął się organizacji Katedry Ekonomiki Ogrodnictwa, a po jej utworzeniu w 1995 r. został kierownikiem tej jednostki.

 

W kolejnych latach następują zmiany organizacyjne w katedrach:

 

  • 1994 r. – zostaje zmieniona nazwy Katedry Warzywnictwa na Katedrę Warzywnictwa i Roślin Leczniczych; w ramach Katedry Sadownictwa powstaje Zakład Krzewów Jagodowych, którego kierownikiem zostaje prof. dr hab. Justyna Wieniarska;
  • 1995 r. – utworzona zostaje Katedra Ekologii Ogólnej (kierownik: prof. dr hab. Iwo Wojciechowski) oraz Katedra Ekonomiki Ogrodnictwa (kierownik: prof. dr hab. Eberhard Makosz); Katedra Fitopatologii i Techniki Ochrony Roślin przekształca się w dwie katedry: Katedrę Fitopatologii (kierownik: prof. dr hab. Zofia Machowicz-Stefaniak) oraz Katedrę Kwarantanny i Ochrony Roślin (kierownik: prof. dr hab. Antoni Filipowicz);
  • z dniem 1 października 2005 r. Katedrę Roślin Ozdobnych przekształca się w Instytut Roślin Ozdobnych i Architektury Krajobrazu (dyrektor: prof. dr hab. Jerzy Hetman) z 2 zakładami: Zakład Roślin Ozdobnych i Zakład Architektury Krajobrazu;
  • 2006 r. – w ramach Katedry Botaniki powstaje Pracownia Aerobiologii;
  • 22 lutego 2008 r. – w Katedrze Warzywnictwa i Roślin Leczniczych zostaje utworzone Laboratorium Jakości Warzyw i Surowców Zielarskich;
  • 30 styczna 2009 r. w Katedrze Uprawy i Nawożenia Roślin Ogrodniczych utworzono Zakład Żywienia Roślin;
  • 12 października 2009 r. Katedra Ekonomiki Ogrodnictwa zostaje przekształcona w Zakład Ekonomiki Ogrodnictwa a Katedra Ekologii Ogólnej w Zakład Ekologii Ogólnej;
  • 27 listopada 2009 r. – zmieniono nazwę Katedry Fitopatologii w Katedrę Fitopatologii i Mykologii;
  • 28 stycznia 2011 r. – w Instytucie Roślin Ozdobnych i Architektury Krajobrazu utworzono Zakład Dendrologii i Terenów Zieleni;
  • 20 kwietnia 2012 r. – powstaje Katedra Projektowania i Konserwacji Krajobrazu, której kierownikiem zostaje dr hab. Małgorzata Milecka, prof. nadzw. UP; w tym roku Zakład Żywienia Roślin przekształcono w Pracownię Żywienia Roślin;
  • 17 maja 2013 r. – Instytut Roślin Ozdobnych i Architektury krajobrazu zostaje przekształcony w Katedrę Roślin Ozdobnych i Architektury Krajobrazu kierowaną przez prof. dr hab. Halinę Laskowską.
  • 28 czerwca 2013 r. – Senat Uniwersytetu Przyrodniczego podjął Uchwałę nr 94/2012-2013 w sprawie realizacji inwestycji pn. „Rozbudowa budynku dydaktycznego wraz z wyposażeniem oraz modernizacja części istniejącej dla Wydziału Ogrodnictwa i Architektury Krajobrazu UP w Lublinie przy ul. Leszczyńskiego 58, 58A”.
  • Uchwałą Senatu UP w Lublinie nr 1/2010-2011 z dnia 22 października 2010 r. zmieniono nazwę Wydziału Ogrodniczego na Wydział Ogrodnictwa i Architektury Krajobrazu.

 

       Obecnie na Wydziale zatrudnionych jest 148 pracowników, w tym 104 nauczycieli akademickich: 43 samodzielnych pracowników nauki, w tym 18 profesorów tytularnych, 9 profesorów nadzw. UP ze stopniem doktora habilitowanego, 16 doktorów habilitowanych na stanowisku adiunkta, 49 adiunktów ze stopniem doktora, 4 st. wykładowców, 8 asystentów i 44 pracowników inżynieryjno-technicznych, w tym 5 naukowo-technicznych.

 

       Dynamiczny rozwój kadry naukowej od początku istnienia Wydziału zaowocował stosunkowo szybkim uzyskaniem pełnych praw akademickich – w 1974 r. uzyskano prawo nadawania stopnia doktora, a w 1979 r. prawo nadawania stopnia doktora habilitowanego nauk rolniczych w zakresie ogrodnictwa. Od czasu uzyskania tych praw przeprowadzono 205 przewodów doktorskich, 79 habilitacyjnych oraz 46 postępowań o nadanie tytułu naukowego profesora.

 

       Sprawne funkcjonowanie Wydziału jest zasługą wszystkich jego pracowników. Ważną rolę w tym względzie odgrywają pracownicy Dziekanatu, a zwłaszcza jego kierownicy. Funkcję tą pełniły kolejno: Irena Popiołek (1969–1978), Krystyna Przybysz (1978–1991), inż. Anna Borowska (1991-2008), a obecnie mgr inż. Anna Szczepanowska (od 2008).

 

       Wielu pracowników, którzy ofiarnie, rzetelnie i z wielkim zaangażowaniem oddali się sprawie rozwoju i właściwego funkcjonowania Wydziału niestety już nas opuściło, lecz na zawsze pozostaną w pamięci kolejnych pokoleń. Mamy nadzieję, że przyczyni się do tego również niniejsze opracowanie. Z naszej społeczności akademickiej odeszli: doc. dr hab. Kazimierz Olech, prof. dr hab. Stanisław Zaliwski, prof. dr Dzierżykraj Hulewicz, prof. dr Zofia Demianowicz, prof. dr Antoni Demianowicz, prof. dr hab. Kazimierz Matusiak, doc. dr hab. Jan Piech, prof. dr hab. Tadeusz Ziarkiewicz, doc. dr hab. Jan Selwa, prof. dr hab. Teresa Hulewicz, dr Jan Szendel, doc. dr Adam Tomaszewski, dr Wanda Lecewicz, mgr Stanisława Supryn-Sweklej, prof. dr hab. Barbara Łacic, prof. dr hab. Iwo Wojciechowski, prof. dr hab. Danuta Pięta, dr Witold Nowak, dr Lidia Kozłowska, mgr inż. Beata Krasuska, dr hab. Józef Dąbrowski, prof. nadzw. UP, prof. dr hab. Bartłomiej Miczulski, doc. dr hab. Eugeniusz Gawroński, prof. dr hab. Stanisław Wociór, dr hab. Wanda Winiarska.

 

Działalność naukowo-badawcza

 

       Badania naukowe w zakresie ogrodnictwa, głównie na potrzeby rozwoju wiedzy z tej dziedziny na Lubelszczyźnie, rozpoczęły się z chwilą utworzenia w 1951 r. Katedry Ogrodnictwa na Wydziale Rolniczym WSR. Dotyczyły one przede wszystkim zagadnień związanych z sadownictwem. Po utworzeniu w 1964 r. specjalizacji ogrodniczej, rozszerzone zostały o warzywnictwo i rośliny ozdobne. Następnie po utworzeniu w 1966 r. Oddziału Ogrodniczego z Katedrami: Sadownictwa, Warzywnictwa, Genetyki i Hodowli Roślin, Uprawy i Nawożenia Roślin Ogrodniczych z Zakładem Uprawy Roślin Leczniczych oraz Samodzielnego Zakładu Roślin Ozdobnych rozpoczęto badania nad intensyfikacją produkcji. Celem tych badań było uzyskanie wysokich i dobrej jakości plonów owoców możliwie jak najszybciej po posadzeniu roślin. To w lubelskim ośrodku naukowym prowadzono nowatorskie badania z zastosowaniem podkładek karłowych i wprowadzono nowoczesne metody agrotechniki sadów z wykorzystaniem herbicydów. Zwrócono również uwagę na problem mrozoodporności drzew owocowych. Problematyka badawcza w zakresie warzywnictwa koncentrowała się na zagadnieniach związanych z agrotechniką warzyw polowych na glebach mineralnych i torfowych oraz propagowaniem nowych gatunków warzyw. Badania naukowe związane z roślinami ozdobnymi dotyczyły opracowania technologii uprawy mało znanych gatunków roślin uprawianych na kwiat cięty pod osłonami oraz uprawy roślin cebulowych w warunkach Lubelszczyzny. Podjęte zostały badania związane z genetyką ilościową roślin ogrodniczych oraz prace z zakresu indukowania u roślin ogrodniczych mutacji genowych i genomowych. Badania w zakresie nawożenia dotyczyły wykorzystania składników pokarmowych przez rośliny w zależności od technologii uprawy oraz wpływu zróżnicowanego nawożenia NPK na plonowanie i skład chemiczny warzyw. W tym czasie podjęte zostały również badania dotyczące uprawy roślin leczniczych. W 1970 r. w skład powołanego Wydziału Ogrodniczego weszły z całym swoim dorobkiem naukowym Katedry: Botaniki, Fizjologii Roślin i Ochrony Roślin, dotychczas działające w ramach Wydziału Rolniczego. Katedry te w krótkim czasie podjęły badania naukowe związane z ogrodnictwem. W okresie działalności naukowej Wydziału Ogrodniczego zostały wykreowane liczące się w kraju szkoły naukowe profesorów, którzy tworzyli ten Wydział i od początku jego istnienia ukierunkowywali działalność naukową na potrzeby rozwijającej się intensywnie produkcji ogrodniczej na Lubelszczyźnie, jak również całego szeroko pojętego polskiego ogrodnictwa.

 

       Naukowe koncepcje prof. Stanisława Zaliwskiego, dotyczące intensyfikacji polskiego sadownictwa poprzez wprowadzenie do masowej produkcji słabo rosnących podkładek, kontynuowane przez jego następców, sprawdziły się w praktyce. Zastosowanie tych podkładek umożliwiło zagęszczenie drzewek, przyśpieszenie pierwszego owocowania, a tym samym zwiększenie plonów z jednostki powierzchni. Prof. dr hab. Marian Kossowski jest twórcą lubelskiej szkoły naukowej w zakresie agrotechniki wielu gatunków warzyw o dużym znaczeniu gospodarczym, a także jeszcze mało znanych, uprawianych na glebach mineralnych i torfowych. Badania te kontynuowane są obecnie przez jego uczniów, uznanych w kraju specjalistów w dziedzinie warzywnictwa. Opracowano nowe technologie uprawy roślin cebulowych, papryki w polu oraz gatunków mało znanych takich jak: rokietta siewna, karczoch czy kard. Pracownicy tej Katedry prowadzą badania z zakresu agrotechniki roślin zielarskich. To ich badania były inspiracją do utworzenia jedynego w kraju kierunku studiów – Zielarstwo i terapie roślinne. Prof. dr hab. Teresa Hulewicz, ukierunkowując badania naukowe na genetykę ilościową roślin ogrodniczych, zapoczątkowała szkołę naukową związaną z analizą dziedziczenia cech ilościowych, głównie gatunku Fragaria × ananassa Duch. i hodowlę tego gatunku, która kontynuowana jest z dobrymi efektami przez jej następców. Efektem tych prac są nowe odmiany truskawki. Twórcą liczącej się w kraju lubelskiej szkoły fitopatologicznej była prof. dr hab. Barbara Łacic, której uczniowie są uznanymi specjalistami w zakresie występowania, etiologii i epidemiologii infekcyjnych chorób roślin i niekonwencjonalnych metod ich zwalczania. Prof. dr hab. Zofia Uziak rozwinęła ważny kierunek badań dotyczący określenia fizjologicznej roli i współdziałania pierwiastków niezbędnych w żywieniu mineralnym roślin. Badania te rozwijają jej następcy prof. dr hab. Maria Szymańska oraz prof. dr hab. Edward Borowski. Prof. dr Dzierżykraj Hulewicz zapoczątkował badania w zakresie wzajemnego oddziaływania składników pokarmowych na wzrost i plonowanie roślin ogrodniczych, które z powodzeniem kontynuował prof. dr hab. Józef Nurzyński ze swoim zespołem badawczym. Prof. dr hab. Tadeusz Ziarkiewicz rozwinął badania w zakresie entomologii stosowanej, określając biomasę szkodników roślin ogrodniczych oraz ich wrogów, badania te kontynuowała prof. dr hab. Bożenna Jaśkiewicz, a obecnie entomologiczną szkołę naukową stworzyła prof. dr hab. Bożena Łagowska.

       Duży potencjał naukowy pracowników Wydziału sprawia, że działalność badawcza jest bardzo rozległa i obejmuje wszystkie działy szeroko pojętego ogrodnictwa. Do najważniejszych obecnie realizowanych tematów w ramach działalności statutowej i projektów realizowanych w ramach Narodowego Centrum Nauki i Narodowego Centrum Badań i Rozwoju należą:

-    badania podstawowe z zakresu anatomii i cytologii, biologii wzrostu, kwitnienia i owocowania roślin oraz badania dotyczące budowy i aktywności elaioforów w kwiatach wybranych gatunków z rodziny storczykowatych (Orchidaceae),

-    zagadnienia fotosyntezy, stosowania regulatorów wzrostu roślin oraz biofortyfikacji wybranych warzyw w selen w aspekcie wzrostu ich odporności na zasolenie lub metale ciężkie,

-     mineralnego żywienia roślin dotyczącego współdziałania żywienia azotem i potasem w kształtowaniu wielkości i jakości plonu wybranych gatunkow warzyw, żywienia azotem i siarką rokietty siewnej (Eruce sativa Mill.), plonowania i jakości surowca bazylii pospolitej w zależności od żywienia roślin azotem i potasem oraz terminu zbioru oraz wpływu dokarmiania pozakorzeniowego wapniem na wielkość i jakość plonu wybranych gatunków roślin ogrodniczych, wpływu warunków siedliska, ściółkowania i nawożenia azotowego na wzrost i wartość biologiczną czosnku niedźwiedziego (Allium ursinum L.),

-    uprawy konserwującej w produkcji warzyw, plonotwórczej i fitosanitarnej roli roślin międzyplonowych w bezorkowej uprawie marchwi, roślin okrywowych w zredukowanym systemie uprawy roli a także w integrowanym systemie uprawy warzyw wysokoinulinowych,

-  zagadnienia związane z intensyfikacją produkcji: sadów i plantacji krzewów jagodowych, upraw nasiennych, szkółkarskich, wielu gatunków warzyw, roślin ozdobnych, roślin przyprawowych i leczniczych oraz z opracowaniem technologii uprawy roślin mało znanych, wchodzących na rynek,

-    dotyczące optymalizacji technologii uprawy róż w nieogrzewanych tunelach foliowych z wykorzystaniem metody przyginania pędów, metod oceny pozbiorczej jakości zieleni ciętej, charakterystyki reakcji ozdobnych roślin krzewiastych na warunki stresu wodnego i możliwości jego ograniczania,

-   badania całokształtu zagadnień związanych z ochroną roślin (bakterie, grzyby, owady, chwasty), degradacją naturalnego środowiska przyrodniczego oraz skażeniem roślin i gleby metalami ciężkimi. Aktualnie opracowywane są zagadnienia dotyczące mechanizmów żerowania i spadziowania Coccus hesperidum L. (Hemiptera; Coccoidea) na różnych gatunkach roślin żywicielskich i możliwości ich wykorzystania w zwalczaniu czerwców, różnorodności gatunkowej motyli zasiedlających krzewy aronii czarnoowocowej (Aronia melanocarpa [Michx.] Elliot), entomofauny zasiedlającej borówkę wysoką (Vaccinium corymbosum L.) na plantacjach środkowo-wschodniej Polski, charakterystyki mikromorfologicznej i genetycznej Septoria carvi Syd. i Phomopsis diachenii Sacc., wymagań życiowych, patogeniczności dla kminku zwyczajnego oraz możliwości ograniczania wzrostu tych grzybów, zdrowotności wybranych odmian truskawki (Fragaria ananassaDuch.) w mateczniku plantacji owocującej oraz próby ochrony przy użyciu preparatów biologicznych, występowania oraz charakterystyki morfologiczno-genetycznej grzybów z rodzajuPhomopsis zasiedlających korę i drewno roślin sadowniczych, zastosowania biopreparatów do ochrony papryki (Capsicum annuum L.) przed chorobami,

-    badania z zakresu ekonomiki produkcji podstawowych gatunków roślin ogrodniczych w Polsce oraz badania rynku owoców, warzyw i kwiatów w rejonie środkowo-wschodniej Polski oraz motywy i bariery aktywności producentów owoców w zakresie wdrażania metod i systemów zapewniania jakości,

-    monitoring opadu pyłkowego oraz anatomia i cytologia eksperymentalna roślin,

-    rozmnażanie roślin ogrodniczych in vitro,

-    badania z zakresu ekologii i hydrobiologii oraz badania nad ekologią populacji i czynną ochroną reliktów borealnych z rodziny Salicaceae (Salix lapponum i Salix myrtilloides) na Polesiu Lubelskim.

 

Działalność dydaktyczna

 

       Od początku istnienia Wydziału proces dydaktyczny był ciągle unowocześniany zarówno pod względem organizacyjnym, jak i programów nauczania. Do 1976 r. studia odbywały się systemem dwustopniowym: czteroletnie inżynierskie oraz pięcioletnie, kończące się uzyskaniem stopnia magistra inżyniera. W 1976 r. wprowadzono jednostopniowe, pięcioletnie studia magisterskie. W pierwszych latach istnienia Wydziału limit przyjęć na pierwszy rok studiów wynosił 60 osób. Wobec wzrastającej liczby kandydatów limit ten stopniowo zwiększano: w roku 1976 do 120 osób, w roku 1995 do 180 i w roku 2004 do 210 osób. W 1994 r. w ramach kierunku ogrodnictwo utworzono 11 nachyleń specjalizacyjnych: sadownictwo, warzywnictwo, rośliny ozdobne, kształtowanie terenów zieleni, ochrona roślin, rośliny przyprawowe i lecznicze, szkółkarstwo, nasiennictwo, agrobiznes, ochrona środowiska przyrodniczego oraz kompozycje roślinne i dekoracje wnętrz. Studenci mogli wybierać te specjalności na trzecim roku studiów. W 1995 r., odpowiadając na zapotrzebowanie społeczne, utworzono zaoczne studia inżynierskie i jednocześnie stanowisko prodziekana ds. studiów zaocznych, które objęła prof. dr hab. Justyna Wieniarska. Konsekwencją było utworzenie w cztery lata później magisterskich studiów uzupełniających. Równocześnie w 1995 r. utworzone zostały cieszące się dużym zainteresowaniem studia doktoranckie, trwające 4 lata i kończące się obroną pracy doktorskiej oraz uzyskaniem stopnia doktora nauk rolniczych z zakresu ogrodnictwa. W 2000 r. w miejsce dotychczasowych nachyleń specjalistycznych utworzono 4 specjalności, których ukończenie wpisywane jest do dyplomu. W 2003 r. wspólnie z Wydziałem Rolniczym utworzono kierunek architektura krajobrazu z dwoma specjalnościami: architektura parków i ogrodów na Wydziale Ogrodniczym oraz architektura krajobrazu otwartego na Wydziale Rolniczym. Od 2008 roku kierunek ten funkcjonuje na Wydziale Ogrodniczym, a konsekwencją tego w 2010 roku była zmiana nazwy Wydziału na Wydział Ogrodnictwa i Architektury Krajobrazu.

 

       Od 2005 r. zgodnie z zasadami systemu bolońskiego studia na Wydziale są dwustopniowe i obejmują: studia stacjonarne pierwszego stopnia (inżynierskie), które trwają 3,5 roku (7 semestrów). Po ich ukończeniu absolwent uzyskuje tytuł zawodowy inżyniera. Studia drugiego stopnia trwają 1,5 roku (3 semestry) i kończą się nadaniem tytułu zawodowego magistra inżyniera. Studia niestacjonarne pierwszego stopnia trwają 8 semestrów, a drugiego stopnia – 4 semestry.

 

        Wychodząc naprzeciw potrzebom środowiska i regionu oraz dysponując doskonale wykształconą kadrą w 2012 roku na Wydziale utworzono kierunek Ochrona roślin i kontrola fitosanitarna, a w 2013 r. kierunek Zielarstwo i terapie roślinne.

W 2014 roku w ofercie dydaktycznej Wydziału znalazły się także studia podyplomowe:architektura wnętrz ogrodowych i krajobrazowych oraz aranżacje florystyczne a od 1 października 2015 r. będzie także integrowania produkcja roślin.

Wydział Ogrodnictwa i Architektury Krajobrazu wykształcił 9219 absolwentów, w tym 7257 magistrów inżynierów oraz 1962 inżynierów (dane z grudnia 2014 r.).

 

       Nauczyciele akademiccy Wydziału prowadzą również zajęcia dydaktyczne na Wydziale Agrobioinżynierii, Biologii i Hodowli Zwierząt, Nauk o Żywności i Biotechnologii oraz Wydziale Inżynierii Produkcji.

 

Baza lokalowa

 

 katedr tworzących Oddział Ogrodniczy była skromna. W latach 1966-70 zajmowały one kilka pokoi w budynku tzw. Agrotechniki przy ul. Akademickiej 13. Z chwilą utworzenia Wydziału Ogrodniczego w budynku Agrotechniki pomieszczenia otrzymały Zakład Genetyki i Hodowli Roślin Ogrodniczych, Zakład Botaniki, Zakład Uprawy i Nawożenia Roślin Ogrodniczych i Instytut Ochrony Roślin. Instytut Produkcji Ogrodniczej zajął prawe skrzydło w budynku przy ul. Leszczyńskiego 7. Dynamiczny rozwój Wydziału i wzrost liczby studentów oraz kadry naukowej, jak też potrzeby badawcze sprawiły, że w 1988 r. decyzją władz Uczelni, po remoncie budynku przy ul. Leszczyńskiego 58, swoją siedzibę otrzymały tam Katedry: Sadownictwa, Warzywnictwa, Roślin Ozdobnych, Uprawy i Nawożenia Roślin Ogrodniczych, Nasiennictwa i Szkółkarstwa Ogrodniczego, a także Katedra Ekonomiki Ogrodnictwa. W budynku przy ul. Leszczyńskiego 7 pozostały Katedry: Fitopatologii, Entomologii oraz Ochrony i Kwarantanny Roślin. Sytuacja lokalowa uległa zmianie dopiero w 2013 r. Po oddaniu do użytku nowo wybudowanegoCentrum Innowacyjno-Wdrożeniowego Nowych Technik i Technologii w Inżynierii Rolniczej przy ul. Głębokiej 28, decyzją JM Rektora Mariana Wesołowskiego swoje pomieszczenia otrzymały tam Instytut (obecnie Katedra) Roślin Ozdobnych i Architektury Krajobrazu oraz Katedra Projektowania i Konserwacji Krajobrazu. Oprócz pomieszczeń dla pracowników Katedry dysponują nowocześnie wyposażonymi pracowniami: projektowymi, rysunku i malarstwa, pracownią rzeźby, które służą studentom kierunku architektura krajobrazu, a także pracownią komputerową, florystyczną, dendrologiczną oraz wyspecjalizowanym laboratorium in vitro, które stanowią bazę badawczą i dydaktyczną także dla studentów innych kierunków, a zwłaszcza ogrodnictwa.

 

       Bazę doświadczalną Wydziału stanowi Gospodarstwo Doświadczalne Felin, gdzie Katedry Warzywnictwa, Roślin Ozdobnych i Architektury Krajobrazu, Sadownictwa, Nasiennictwa i Szkółkarstwa Ogrodniczego, Genetyki i Hodowli Roślin, a także Uprawy i Nawożenia Roślin Ogrodniczych mają szklarnie, tunele, sad i pola doświadczalne. W 2014 r. do użytku oddano nowocześnie wyposażoną Pracownię Terenową Katery Nasiennictwa i Szkółkarstwa Ogrodniczego. Obecnie planuje się rozbudowę i restrukturyzację bazy badawczej i dydaktycznej Wydziału i utworzenie na Felinie nowoczesnego Centrum Innowacji w Ogrodnictwie.

 

Opracowanie: Prof. dr hab. Zenia Michałojć

 

 

***

 

Obecna strategia rozwoju wydziału

 

***

 

 



Wszystkie prawa zastrzeżone  ©   Uniwersytet Przyrodniczy w Lublinie